คราม นั่งอยู่ที่มุมมืดของผับแห่งหนึ่งซึ่งเขาไม่เคยพา ปลายฟ้า มา เสียงดนตรี ที่ดังอื้ออึงไม่ได้ช่วยให้ ความเงียบ ในใจเขาสงบลงเลย แก้วเหล้า ที่สามถูกยกขึ้นดื่มหมดในรวดเดียว ใบหน้า ที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจและแข็งแกร่งในฐานะผู้นำ ตอนนี้ดูอิดโรยและบอบช้ำจากความผิดหวัง
ทิศ และ โอม เพื่อนสนิทที่สุดของ คราม เดินเข้ามานั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเป็นกังวล พวกเขา ไม่เคยเห็น คราม อยู่ในสภาพที่พังทลายขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เกิดเรื่อง คราม ก็ปิดกั้นตัวเอง
ทิศ: " ไอ้คราม ! แก เป็นบ้า ไปแล้ว เหรอ วะ ! ทำไม สภาพ แก เป็นแบบนี้ วะ ! พี่ข้าว เล่า ทุกอย่าง ให้ พวกฉัน ฟัง หมดแล้ว ! เรื่องที่ ยัยฟ้า ใช้ แก เป็น เครื่องมือ ! ทำไม แก ไม่ บอก พวกฉัน เลย วะ!"
คราม: (หัวเราะอย่างขมขื่น) " บอก อะไร วะ ทิศ ! บอกว่า ฉัน โง่ เหรอ ! บอกว่า ฉัน ยอม จำนน ให้กับ คนที่ ใช้ ฉัน เป็น อาวุธ แก้แค้น พี่สาว ตัวเอง เหรอ วะ ! แก้ว นี้
