[สองสัปดาห์ต่อมา - Penthouse ของไมล์ส]
ชีวิตในกรงทองดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและสมบูรณ์แบบจนน่าหวาดหวั่น พิมพายน์ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การดูแลที่ไร้ที่ติของไมล์ส โดยไม่ระแคะระคายเลยว่าความเปลี่ยนแปลงบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายในร่างกาย
เย็นวันหนึ่ง ขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น เสียงสั่นครืดคราดจากโทรศัพท์มือถือก็ดังแทรกขึ้นทำลายความสงบ หน้าจอปรากฏชื่อที่ทำให้พิมพายน์ชะงัก
"แม่"
หญิงสาวกดรับสาย สีหน้าเจื่อนลงตามบทสนทนาที่ดำเนินไป เธอเหลือบมองไมล์สด้วยความลำบากใจก่อนจะวางสายพร้อมเสียงถอนหายใจยาว
“แม่โทรมาตามให้กลับไปทานข้าวเย็นที่บ้านค่ะ... ท่านบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”
“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ?” ไมล์สถามทันที เขาวางช้อนลงอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มสุภาพถูกหยิบมาสวมใส่อย่างเป็นธรรมชาติ “ถือโอกาสไปไหว้ท่านด้วยเลย”
“อย่าเพิ่งเลยค่ะ... ไว้รอบหน้านะ แม่พายน์ดุมาก ขืนพาไปตอนนี
