สิ้นเสียงเย็นยะเยือก ไมล์สก็เดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าพิมพายน์ที่ยืนตัวสั่นงันงก เขาล้วงโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง
(ก็เรื่อง หมั้น ไง... เรียนจบแล้วแม่กะว่าจะให้หมั้นกันไว้ก่อน)
(พี่วินเขาก็หน้าที่การงานมั่นคง เหมาะสมกับเราที่สุดแล้ว)
เสียงบทสนทนาที่โต๊ะอาหารบ้านพิมพายน์ดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ของไมล์สชัดเจนทุกถ้อยคำ! ราวกับว่าเขาไปนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย
พิมพายน์หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตาเบิกโพลงมองไปรอบๆ ตัวอย่างหวาดระแวง
"นะ นี่มัน นายอัดเสียงไว้ได้ยังไง?"
ไมล์สไม่ตอบ... เขาเพียงแค่เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง แล้วเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเขาลึกลับและน่าขนลุก เขาโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอ
"เพราะผมอยู่กับพี่ตลอดเวลา ไม่ว่าพี่จะไปที่ไหน พูดอะไร หรืออยู่กับใคร ผม-ได้-ยิน-หมด"
"นายมันโรค
