"ไมล์ส..." พิมพายน์พยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างยากลำบาก แรงบีบที่ข้อมือของเขาเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์ที่คุกรุ่น
"อดีตมันจบไปแล้ว... และสิ่งที่ฉันทำวันนั้น มันคือความสงสารไม่ใช่ความรัก'"
"นายจะเอาบุญคุณเพียงแค่นั้นมาขังฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะ!!"
"ยุติธรรมเหรอ?" ไมล์สทวนคำเสียงต่ำ มุมปากกระตุกยิ้มหยัน
"แล้วสิ่งที่โลกทำกับผมมันยุติธรรมมั้ย? สิ่งที่พ่อทำกับผม... หรือสิ่งที่พี่กำลังจะทำกับผมตอนนี้ มันยุติธรรมเหรอครับ?"
"ทำไมจะไม่ได้ครับ?" ไมล์สเงยหน้าขึ้นมอง ตาแดงก่ำแต่แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำปฏิเสธ
"ผมรักพี่... ผมพยายามถีบตัวเองขึ้นมาจากนรกเพื่อมาหาพี่ ผมอดทนรอมาเป็นสิบปี... ผมตอบแทนพี่ด้วยชีวิตของผม ด้วยความรักทั้งหมดที่ผมมี มันยังไม่พออีกเหรอ?"
"มันมากไป..." พิมพายน์ส่ายหน้า น้ำตาไหลพราก
"มันมากไปจนฉันอึดอัด... จนฉันกลัว"
"ความรักมันต้องไม่ทำร้ายกันสิไมล์ส
