กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มกุ้งลอยอบอวลไปทั่วห้องนอนที่เย็นเฉียบ ไมล์สเดินกลับเข้ามาพร้อมถาดอาหารในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูอบอุ่นและอ่อนโยน ราวกับปีศาจร้ายที่ขู่ฆ่าครอบครัวเธอเมื่อครู่ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง
"มาแล้วครับ ข้าวต้มร้อนๆ ฝีมือผัว" เขาวางถาดลงบนโต๊ะหัวเตียง แล้วประคองพิมพายน์ให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พิมพายน์นั่งตัวแข็งทื่อ ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้ เธอมองชามข้าวต้มสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยความหวาดระแวงและขยะแขยง เธอเม้มปากแน่น เบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตา
"กินหน่อยนะครับ จะได้มีแรง" ไมล์สตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าเบาๆ จนหายร้อน แล้วจ่อที่ริมฝีปากเธอ "อ้าปากครับ..."
พิมพายน์ยังคงนั่งนิ่ง ไม่ยอมอ้าปากรับ ไมล์สถอนหายใจเบาๆ วางช้อนลง แล้วเปลี่ยนเสียงเป็นเข้มขึ้นนิดหน่อย
"ผมบอกให้กินไงครับ... อย่าดื้อ"
น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยแต่แฝงอำนาจทำให้พิมพายน์จำใจอ้าปากรับข้าวต้มคำนั้นเข้
