บทที่ 54

1249 คำ

"จะไม่มีใครว่าจริงเหรอ" เธอเห็นแล้วว่าเขาเอาลูกไปที่บริษัทด้วยได้ แต่ถ้าเอาไปบ่อยๆ ก็กลัวคนจะว่าให้ได้ และยิ่งเขาเป็นถึงผู้จัดการแล้วด้วย แต่จะไม่เอาลูกมาด้วยก็ไม่ได้ เพราะพ่อกับแม่ยังไม่กลับกันมาเลย "ก็บอกแล้วไงไม่มีใครว่าหรอก ใครเขาจะกล้าว่า ไม่ได้เอาลูกออกมาเดินเล่นข้างนอกสักหน่อย" ทั้งสองคุยกันในขณะที่กำลังขับรถ พอถึงบริษัททอรุ้งก็ส่งลูกให้กับดิน เพราะเธอคงเอาลูกเข้าไปในแผนกด้วยไม่ได้อยู่แล้ว "ตอนเที่ยงแม่จะไปหานะคะ หนูอย่างอแงนะ" ฟ้าใสมองตามหลังแม่ไปเพียงไม่นานเด็กน้อยก็เบะปาก เพราะรู้แล้วว่าแม่จะทิ้งไว้กับพ่อ "แม่บอกว่ายังไงห้ามงอแงใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มอุ้มลูกพร้อมกับกระเป๋าเครื่องใช้สำคัญสำหรับลูกเดินเข้ามาในออฟฟิศ "เสียดายจัง ผู้ชายแบบนี้ยังมีอีกไหม" หลายคนต่างก็มองตาม และอิจฉาแม่ของเด็กที่ได้พ่อของลูกแบบนี้ ผู้ชายธรรมดาจะให้อุ้มลูกมาที่ทำงานคงหาได้ยาก ยิ่งหล่อๆ แบบนี้แล้วด

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม