"อือ ดิน" ทอรุ้งกำลังจะขยับออกเมื่อเขาคุกเข่าลงตรงหน้า แต่ถูกมือหนาโอบสะโพกล็อคไว้ก่อน
"จะถอยไปไหนขอชื่นใจหน่อยสิ"
"จะชื่นใจอะไรตรงนี้ไฟก็ไม่ปิด"
"ปิดแล้วจะเห็นเหรอ" ว่าแล้วใบหน้าคมก็ซุกลงไปที่น้องสาว ของคนร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า
นิ้วแกร่งคลี่สองกลีบออกจากกัน แล้วส่งเรียวลิ้นเข้าไปเพื่อทักทายความน่ารักที่อยู่ตรงหน้า
"ดิน อื้อออ"
"แยกขาออกหน่อยสิ"
"ไปที่เตียงไม่ดีกว่าเหรอ" ทอรุ้งกลัวว่าถ้าอยู่ในท่านี้เขาจะสังเกตเห็นรอย เพราะไฟห้องเปิดสว่าง
และเหมือนดินจะรู้ว่าเธอกำลังเป็นกังวลเรื่องอะไรอยู่ "ยังเจ็บอยู่ไหม" มือหนาลูบแผลเป็นที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้ให้เห็นอยู่
"ไม่เจ็บแล้ว แต่จะจับทำไม" มันคือแผลเป็นที่เธอผ่าลูกออก คุณหมอบอกว่ามันจะค่อยๆ จางไป ในปีแรกยังคงจะเห็นร่องรอยอยู่
ชายหนุ่มลุกพร้อมกับช้อนร่างของเธอลอยขึ้นจากพื้น
"จะอุ้มทำไม แค่นี้ฉันเดินเองได้" หญิงสาวรีบโอบต้นคอของเขาไว้
