เย็นของวันนั้น
เอี๊ยด!!
เสียงเบรกดังลั่น รถของคีรินจอดสนิทลงตรงหน้าอาคารเรียน แรงจนตัวรถสะเทือนเล็กน้อย สะท้อนอารมณ์เจ้าของรถที่กำลังปั่นป่วนไม่แพ้กัน ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาคมกริบกวาดมองเข้าไปภายในตัวอาคาร เหมือนนักล่าที่กำลังค้นหาเหยื่อของตัวเอง
ผู้คนเดินเข้าออก นักศึกษาพูดคุย เสียงหัวเราะปะปนกันไป แต่ไม่มีร่างบางที่เขาต้องการเห็น
“โทรมาก็ไม่รับ… ไลน์ก็ไม่อ่าน…”
เสียงพึมพำต่ำๆหลุดออกมาจากริมฝีปาก กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น ในขณะที่มือหนาก็กำโทรศัพท์ไว้แน่น หน้าจอที่แสดงสถานะว่าเธอยังไม่อ่าน ความรู้สึกเหมือนมีดที่ค่อยๆเฉือนหัวใจของคนที่ไม่เคยรู้จักคำว่ารอ
“ยังไงพี่ก็ไม่มีวันเลิกกับเธอหรอกอะตอม”
น้ำเสียงหนักแน่นไม่ใช่คำขอแต่เป็นคำประกาศ ในขณะที่ภายในใจ กลับเต็มไปด้วยความกลัวที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน
กลัวว่าเธอจะไม่กลับมา กลัวว่าเขาจะเสียเธอไปจริงๆ
สายตาคมเลื่อนมองออกไป
