“แล้วไปบอกเขาทำไม ทำไมไม่บอกว่าอะตอมไปที่อื่นที่ไม่ใช่บ้าน”
อาร์เธอร์หันมามองหน้าเธอทันทีสีหน้าไม่พอใจชัดเจน
ลูกแพรถอนหายใจ
“เรื่องของครอบครัวเขา ปล่อยให้เขาไปคุยกันเองเถอะ”
เธอหันมามองอาร์เธอร์ตรงๆ
“เราสงสารอะตอม… แต่เราก็สงสารคุณคีรินด้วย”
คำพูดนั้นทำให้อาร์เธอร์นิ่งไป
“แต่เขาเป็นคนทำร้ายอะตอมนะ ทำไมต้องไปสงสารเขาด้วย”
เสียงของอาร์เธอร์หนักขึ้น
ลูกแพรหัวเราะในลำคอเบาๆแต่แววตากลับจริงจัง
“หึ!... ทำไมล่ะ กลัวว่าอะตอมจะกลับไปคืนดีกับสามีงั้นเหรอ”
เธอถามกลับ
อาร์เธอร์ชะงัก
ลูกแพรพูดต่อน้ำเสียงคมขึ้นทุกคำ
“อย่าลืมนะอาร์เธอร์ว่าอะตอมมีสามีแล้ว เมื่อไหร่นายจะเลิกมองแค่อะตอมสักที”
“เราไม่ได้มองแค่อะตอม เราแค่คิดว่าอะตอมไม่สมควรต้องกลับไปอยู่กับผู้ชายที่ทำให้เธอเสียใจอีก”
อาร์เธอร์รีบพูด ความรู้สึกในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเขายังรักอะตอมเหมือนอย่างเคย แต่เป็นเพราะเขารักและเป็นห่วงเธอใน
