“เราไม่ได้หนี”
ลูกแพรพูดขึ้นน้ำเสียงนิ่งๆ เหมือนคนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนตรงหน้า
เธอค่อยๆหันกลับมาสบตาอาร์เธอร์ตรงๆ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นต่อ
“แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะพูดไปทำไม ในเมื่อสุดท้ายแล้วคนที่นายรู้สึกดีด้วย และคนที่นายรัก”
เธอเว้นจังหวะเหมือนต้องรวบรวมแรงทั้งหมดในชีวิตเพื่อพูดชื่อคนนั้นออกมา
“ก็คืออะตอม”
อาร์เธอร์ชะงักเหมือนถูกกระแทกด้วยความจริงที่เขาไม่กล้าพูดออกมา
“แล้วทำไม…หึ... ทำไมต้องให้เราพูดด้วยล่ะ”
ลูกแพรหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ดวงตาเริ่มแดง และคำถามนั้นไม่ต้องการคำตอบเพราะเธอรู้คำตอบดีอยู่แล้วมพูดไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนพูดไปก็มีแต่ตัวเธอที่เจ็บ เพราะฉะนั้นแล้วความเงียบคือสิ่งเดียวที่เธอเลือกได้
อาร์เธอร์กำหมัดแน่นคิ้วขมวดเข้าหากันจนเห็นรอยย่น
“แล้วยังไง แล้วจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้เลยใช่ไหม”
เขาสูดหายใจลึกเหมือนพยายามกดทุกอย่างไม่ให้พังลงตรงนี้
“เราอึดอัด
