เวลาล่วงเลยมาจนถึง 18.00 น.
อะตอมเพิ่งซ้อมเสร็จ เหงื่อซึมตามกรอบหน้า ร่างกายล้าแทบหมดแรง เธอเดินออกมาที่หน้าอาคาร ก่อนจะเห็นรถคันคุ้นตาจอดรออยู่ตรงนั้น
หัวใจเต้นแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัว อะตอมรีบก้าวเท้าเข้าไปหาเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งข้างคนขับทันที
“มานานหรือยังคะ”
เธอถามด้วยน้ำเสียงสุภาพเหมือนทุกครั้ง
“ไม่นานนะ… น่าจะสักชั่วโมงได้มั้ง”
คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
“โอ้… นานนะคะนั่น”
มาจอดรอเป็นชั่วโมงขนาดนั้นบอกไม่นานได้ไงกัน
"........"
ภายในรถเงียบลงทันที คีรินเขาเพียงหมุนพวงมาลัยเหยียบคันเร่ง พารถเคลื่อนออกจากจุดนั้นอย่างเรียบเฉย
เอี๊ยด!!
รถจอดลงอย่างสนิทภายในบ้าน อะตอมไม่รอให้เขาพูดอะไร เธอเปิดประตูรถแล้วก้าวลงทันที
แต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นโถงใหญ่ร่างบางก็ต้องหยุดชะงัก ดวงตากลมโตมองไปยังชุดราตรีหรูหรา ที่ถูกแขวนเด่นอยู่กลางโถง
ผ้าพริ้ว เงาว
