“พี่คีริน… พูดอะไรคะ”
อะตอมเอ่ยเสียงเบา ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ความเขินแล่นวาบขึ้นมาจนทำอะไรไม่ถูก
“หึ… เขินเหรอ”
คีรินเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มบางๆ สายตาคมกริบมองเธออย่างรู้ทัน
“เปล่าซะหน่อยค่ะ ไม่ได้เขินซะหน่อย”
ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ความเป็นจริงสวนทางกับคำพูดของตัวเองโดยสิ้นเชิง แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อลามไปจนถึงปลายใบหู ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าจนแม้แต่เธอเองก็รู้สึกได้ชัด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านั่นคืออาการเขินจริงๆ
“ไม่เขินแล้วทำไมหน้าแดงขนาดนั้น”
คำพูดนั้นทำให้เธอคิดอะไรแทบไม่ออก มือเล็กยกขึ้นแตะแก้มทั้งสองข้างของตัวเองทันทีราวกับจะปิดบัง
“ไม่ใช่ซักหน่อยค่ะ!”
“ยังจะปฏิเสธอีก ดูสินั่นแดงไปจนถึงใบหูแล้ว”
คีรินพูดเสียงต่ำ แล้วเขาก็ก้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายเธอลอยเข้ามาปะทะจมูกเขาอย่างจัง กลิ่นหอมสะอาดและอบอุ่นอย่างประหลาด คีรินหลับตาลงชั่วครู
