“สวัสดีทุกคนค่ะ… เอ๊ะ... โต๊ะนี้เหมือนจะขาดใครไปหรือเปล่าคะ”
เสียงหวานนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงนั้นเรียบง่าย เต็มไปด้วยน้ำหนักบางอย่างที่ทำให้บทสนทนาบนโต๊ะชะงักลงโดยไม่ได้นัดหมาย
อลิซยืนอยู่ตรงนั้นในชุดราตรีเข้ารูป เผยสัดส่วนได้อย่างพอดี รอยยิ้มบางประดับอยู่บนริมฝีปากราวกับเป็นมิตร แต่ดวงตากลับกวาดมองไปรอบโต๊ะอย่างจงใจ ราวกับกำลังนับจำนวนคนและแน่ใจว่าคนที่ขาดไป ในคำพูดของเธอคือตัวเธอเองนั่นแหละ
“อ้าว… สวัสดีค่ะพี่อลิซ”
พราวเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มสุภาพตามมารยาท ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยแล้วผายมือเชิญ
“พี่อลิซนั่งก่อนสิคะ”
“ขอบคุณค่ะ”
อลิซตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางนั่งลงอย่างสง่างาม แต่ก่อนที่ร่างจะหย่อนลงเต็มที่ สายตาคู่นั้นก็เหลือบไปหยุดที่ใครบางคนอย่างจงใจ คนๆนั้นค่ะอะตอม หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างคีรินในชุดราตรีสีขาวมุก ที่โดดเด่นจนยากจะมองข้าม มือเล็กของเธอยังวางอยู่ใ
