“รักจริงๆงั้นเหรอ”
คีรินก้มลงมากระซิบข้างใบหูขาว น้ำเสียงหยอกล้ออย่างเห็นได้ชัด แต่ความใกล้นั้นเกินกว่าจะเรียกว่าแค่แซว
ลมหายใจอุ่นๆของเขาแตะผิวแก้ม ทำให้อะตอมสะดุ้งน้อยๆพร้อมกับความเข้นอาย
“เอ่อ… คือ…”
เธอกระอึกกระอักคำพูดติดอยู่ตรงปลายลิ้น แก้มทั้งสองข้างค่อยๆแดงระเรื่อขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
“หื้อ…”
เขาขยับตัวมาอยู่ตรงหน้า ระยะห่างใกล้จนอะตอมต้องเงยหน้ามอง คิ้วเข้มยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย ชัดเจนว่าเขาอยากได้คำตอบ และไม่คิดจะปล่อยผ่านง่ายๆ
“นะ… หนูแค่ป้องกันตัวเองไปเท่านั้นค่ะ”
เสียงของเธอเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงดนตรีในงาน สายตาหลบต่ำไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่น้อย
“ป้องกันตัวเอง… หรือป้องกันความรักของตัวเองกันแน่”
เขาทวนคำช้าๆก่อนจะโน้มหน้าเข้าใกล้อีกนิด
หัวใจอะตอมเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอส่ายหน้าเบาๆอย่างร้อนรน
“ป้องกันตัวเองค่ะ ไม่ได้ป้องกันความรั
