หลายวันต่อมา
รถหรูเคลื่อนตัวช้าๆเข้ามาภายในเขตมหาวิทยาลัย ก่อนจะชะลอลงใกล้ทางแยกหน้าตึกเรียน
“พี่คีรินส่งหนูตรงนี้ก็พอค่ะ”
อะตอมเอ่ยขึ้นเบาๆพลางมองออกไปนอกกระจก
“ไม่เอา พี่อยากไปส่งเราให้ถึงตัวอาคารเลย”
น้ำเสียงของคีรินเรียบ แต่แฝงความดื้อเงียบอย่างชัดเจน
“ส่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดินไปอีกแค่นิดเดียวเอง”
เธอหันกลับมามองเขาพร้อมรอยยิ้มบางๆ
“ก็พี่ไม่อยากให้เราเดิน”
คำตอบนั้นทำให้อะตอมใจฟูขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างยอมแพ้
“ค่ะ”
รถยังคงเคลื่อนตัวต่อไปช้าๆ ก่อนจะเลี้ยวหาที่จอด
“เอ่อ… พี่คีรินคะ”
เสียงของเธอเรียกเขาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูจริงจังกว่าเดิม
“หือ”
เขาขานรับทั้งที่สายตายังคงมองไปข้างหน้า มือหมุนพวงมาลัยอย่างคล่องแคล่ว
“เย็นนี้พี่ไม่ต้องมารับหนูก็ได้นะคะ”
คีรินเหลือบตามามองเธอเล็กน้อย
“ทำไมล่ะ”
“หนูได้ยินคุณพ่อบอกว่าเย็นนี้พี่มีงานเลี้ยงไม่ใช่หรอคะ”
อะตอมเอ่ยเสี
