"นี่หยุดพูดถึงคืนนั้นซักทีเถอะ"
"ทำไมละ เราพูดความจริงนี่ ถ้าไม่อยากให้เราพูดถึงบ่อยๆ ก็ตอบเรามาสิว่าลูกแพรรู้สึกยังไงกับเรา"
“เอ่อ… เรา…”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบเสียงรอบข้างก็ดังแทรกขึ้นมา
“รับรักเลยสิ! / ตอบตกลงสักทีลุ้นจนเมื่อยแล้ว / คบเลยๆ!”
เสียงหัวเราะเสียงเชียร์ดังขึ้นอยู่รอบตัว
ลูกแพรเงยหน้าขึ้นแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
เธอมองหน้าอาร์เธอร์ตรงๆเป็นครั้งแรก แล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
“แล้วอาร์เธอร์จะไม่ทำให้เราเสียใจใช่ไหม แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าที่พูดทั้งหมดนี่เป็นความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะอยากมีใครสักคนไว้ดามหัวใจหลังจากที่เพิ่งเจ็บปวดมา”
อาร์เธอร์นิ่งไปชั่ววินาทีก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ
“เราไม่ได้เจ็บปวดจากใคร และเราไม่ได้เลือกใครมาแทนใครด้วย”
เขาบีบมือเธอแน่นขึ้นเหมือนย้ำคำพูดของตัวเอง
“เรามั่นใจมานานแล้วว่ารักลูกแพร เราสัญญาว่าเราจะไม่ทำให้ลูก
