สายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยดูเหมือนจะช่วยตอกย้ำบรรยากาศที่ตึงเครียดหน้าคฤหาสน์สิงหรัตน์ให้หนักอึ้งยิ่งขึ้น
เคนชินยืนเผชิญหน้ากับริน มือของเขากำซองจดหมายสีดำและด้ามดาบสั้นที่ศัตรู (และอดีตคนสำคัญ) ยื่นมาให้จนเส้นเลือดปูดโปน ความเย็นของสายฝนสู้ไม่ได้เลยกับความเย็นเยียบในดวงตาของรินที่บัดนี้ไร้ซึ่งประกายของชีวิต มีเพียงความว่างเปล่าที่รอการถูกเติมเต็มด้วยความตาย
"ฆ่าฉันสิพี่เคนชิน... นี่คือวิธีเดียวที่จะปิดตำนานพยัคฆ์ดำที่โสมม และเป็นทางเดียวที่จะทำให้องค์กรกงเล็บมังกรสงบปากสงบคำไปได้ชั่วนิรันดร์"
รินเอ่ย แววตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเคนชินเหมือนพยายามจะทวงถามถึงความผูกพันในอดีตที่พังทลาย
"ริน... เธอรู้ไหมว่าเธอพูดอะไรออกมา"
เคนชินเค้นเสียงพูดผ่านลำคอที่แห้งผาก
"พ่อใช้เธอมามากพอแล้ว ทำไมเธอต้องยอมตายเพื่อแผนการบ้า ๆ ของเขาอีก!"
"เพราะนี่ไม่ใช่แผนของพ่อ... แต่มันคือแ
