บทส่งท้าย

บทส่งท้าย เซนไคโร่นั่งมองฮายาเตะหยอกล้อกับไดอิชิลูกชายเขาด้วยความอิจฉา เพราะขนาดเขาเป็นพ่อแท้ๆ ไดอิชิยังไม่ยอมอยู่นิ่งให้เล่นด้วยนานขนาดนี้ “ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงจะคิดว่าแกเป็นพ่อของลูกฉันแล้วแหละ” เซนไคโร่ตัดพ้อด้วยน้ำเสียงประชด พลางเท้าคางมอง “เด็กเขารู้ว่าคนไหนดีคนไหนเลว” “โตมาเดี๋ยวก็รู้ว่าเป็นคนดีแล้วนก” เซนไคโร่ตอบด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าคนโดนกระแนะกระแหนอย่าง ฮายาเตะกลับหันมามองค้อนด้วยความเหนื่อยใจ และไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก “บอกให้เลิกทะเลาะกันไงคะ สองคนนี้” ยูเมะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเอือมระอา ทำให้ทั้งสองคนเลิกมองค้อนกัน และหันมาสนใจที่ไดอิชิ “แอ๊ะ~” ไดอิชิส่งเสียงพลางยื่นมือไปแตะที่เรือนแก้มใสของยูเมะผู้เป็นแม่ที่ยื่นหน้ามาใกล้ พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะคิกคักเรียกความเอ็นดู จากคนที่นั่งอยู่รอบๆ ได้เป็นอย่างดี คงจะมีเพียงแต่เซนไคโร่ที่มองว่าลูกชายของเขาดูจะไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไหร่นัก “จ้