ที่ด้านบนบ้าน ที่หัวบันได แพรวดาวคร่ำครวญกับร่างของกำนันพลกิจที่หายใจรวยรินลงทุกขณะ มือบางยกเช็ดเลือดให้บิดาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะยกขึ้นปาดน้ำตาของตนเองเป็นระยะ จนใบหน้าของหล่อนเปอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสด ๆ
“พ่อ... พ่อของแพรว... พ่อเป็นคนเดียวที่รักแพรว พ่ออย่าเป็นอะไรนะจ๊ะ พ่อจ๋า... พ่ออย่าหลับตานะ อย่าทิ้งแพรวนะ...”
กำนันพลกิจที่รู้ชะตากรรมของตนเอง ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของแพรวดาวด้วยความรักใคร่ ก่อนจะพูดสั่งเสียเป็นคำสุดท้าย ขณะที่น้ำตาของชายชราไหลไม่หยุด
“พะ... แพรว... พ่อ... พ่อผิดเอง...ที่เลี้ยงแพรวมาแบบผิด ๆ พ่อ... พ่อขะ ขอโทษ... พ่อขอ...โทษ...”
สิ้นคำเปลือกตาของกำนันพลกิจก็ปิดลง พร้อม ๆ กับมือที่ยกขึ้นลูบใบหน้าของบุตรสาวที่ตนรักที่สุดทิ้งลงข้างตัวไม่ไหวติง
“พ่อ... พ่อ! พ่อจ๋า... ไม่นะ พ่ออย่าทิ้งแพรวไปนะ พ่อจ๋า... พ่อ...”
ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเสียใจยิ่งนัก ใบหน้างามที่เปื้
