“เป็นธรรมดาของคนที่พึ่งจะเจอเหตุการณ์ร้าย ๆ มามั้งคะป้าอ่อน”
ป้าอ่อนพยักหน้ารับ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง
“แล้ววันนี้คุณรามเธอจะกลับมาทานมื้อเที่ยงกับหนูพราวหรือเปล่าจ๊ะ เธอไม่ได้บอกป้าไว้”
หญิงสาวหน้าซับเลือดฝาดขึ้นอย่างอัตโนมัติ
“มาจ้ะ เห็นบอกว่าข้าวที่ทำงานไม่อร่อย...”
ป้าอ่อนมองอย่างรู้ทัน
“ข้าวไม่อร่อย หรือว่าไม่มีหนูพราวให้นั่งมองกันแน่ พ่อรามเดี๋ยวนี้หวานไม่เกรงใจคนแก่คนเฒ่าบ้างเลย นี่ป้ากับลำดวนจะเป็นเบาหวานอยู่แล้ว...”
“ป้าอ่อนก็...”
ความขัดเขินแล่นปรู๊ดปร๊าดไปทั่วกระแสโลหิต ก่อนจะไปรวมตัวกันที่พวงแก้มจนมันแดงก่ำ ป้าอ่อนหัวเราะร่วน
“งั้นป้าไปเตรียมมื้อเที่ยงก่อนดีกว่า ไม่อยากเห็นคนอายจนตัวแดง...”
พราวฟ้ามองตามร่างท้วมของหญิงชราที่ตัวเองเคารพยิ่งนักไปด้วยรอยยิ้มเอียงอาย ป้าอ่อนชอบแซวหล่อนเสมอเรื่องของรามิล...
แต่มันก็จริงไม่ใช่หรือ... รามิลดีกับหล่อนเหลือเกิน ไม่ว่าหล่อนจ
