“มันสูงจังค่ะ...”
“เธอเตี้ยเองต่างหาก...”
ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างขบขัน กำลังจะเข็นรถออกไป แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อร่างอรชรที่ปีนป่ายอยู่บนเก้าอี้เริ่มโคลงเคลง ขาเก้าอี้เริ่มแกว่งไปมาจนม่านมุกทรงตัวไม่อยู่ และไม่ต้องให้เดาก็รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น
ร่างกายเร็วกว่าความคิด... รณนรีบลุกขึ้นจากรถเข็นวิ่งมารับร่างบางของม่านมุกที่เสียหลักตกลงมาจากเก้าอี้ได้อย่างทันเวลาพอดิบพอดี
“บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้ระวัง เห็นไหมตกจนได้” รณนดุเสียงห้วน
หญิงสาวยิ้มแหย ๆ ให้บุรุษที่อุ้มร่างของหล่อนเอาไว้ด้วยความรู้สึกผิด สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเพราะความตกใจเมื่อครู่นี้
“มุกขอโทษค่ะที่ทำให้คุณณนต้องลำบาก...แต่เอ๋...” พูดจบประโยคใบหน้าผุดผาดก็เอียงขึ้นมองใบหน้าคนตัวโตเล็กน้อย ก่อนที่คิ้วโก่งงามจะขมวดเข้าหากันยุ่ง
“คุณณนลุกมาได้ยังไงคะ มาอุ้มมุกได้ยังไง!...” นี่แหละคือสิ่งที่หล่อนพึ่งคิดได้ รณนเบิกต
