“งั้นพ่อไปนอนก่อนนะ แพรวก็อย่านอนดึกนักล่ะ พ่อเป็นห่วง...”
“ขอบใจมากจ้ะพ่อ แต่พ่อไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันดูแลตัวเองได้”
หญิงสาวระบายยิ้มให้กับบิดา และเมื่อร่างผ่ายผอมของผู้เป็นพ่อเดินขึ้นบันไดบ้านหายลับตาไปแล้ว รอยยิ้มร้ายกาจก็ผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มอย่างไม่ซ่อนเร้นอีก
“พรุ่งนี้... ฉันจะทำให้แกหายไปจากโลกนี้นังพราว นังน้องทรยศ!...”
รณภพรีบวิ่งมาอยู่ที่หน้าห้องไอ.ซี.ยู. ด้วยความตกใจ เมื่อตำรวจโทรศัพท์ไปแจ้งที่บ้านว่ารณนลูกชายคนโตของเขาขับรถเสยต้นไม้ข้างทางบาดเจ็บสาหัส
“พี่ณนจะเป็นอะไรไหมคะคุณลุง...” เชอรี่ที่ตามมาเอ่ยถาม รณภพส่ายหน้าไปมา จนด้วยคำพูด เพราะจากรายงานของตำรวจ รณนเจ็บหนักมาก
ชายชราพาร่างของตนเองมาทรุดนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องไอ.ซี.ยู. ด้วยความกระวนกระวายใจ ภาวนาให้บุตรชายปลอดภัยจากมัจจุราชในครั้งนี้ด้วยเถิด แต่ขณะที่กำลังอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่ภายในใจนั้น เสียงแหลมดัดที่
