“พี่ลม หนูติดต่อพี่ไม่ได้เลย บล็อกหนูเหรอคะ”
“เธอมาที่นี่ทำไม มินอา”
เขาไม่ตอบ แต่ถามกลับ ดวงตายังคงเบิกกว้างมองใบหน้าสวยงามกับหน้าท้องนูนเด่นสลับไปมา ไม่ต่างจากขวัญข้าวเช่นกัน
“ก็มาหาพี่ลมไง นี่พี่พาพี่ข้าวสวยมานอนด้วยเหรอ ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนกันไง สุดท้ายพี่ก็แย่งผัวหนูจริง ๆ สินะ”
คนตัวบางตวาดแหว ฮอร์โมนที่ไม่ปกติยิ่งทำเธอเกรี้ยวกราด
“พี่ไม่ได้เป็นผัวเธอ พี่กับข้าวคบกันอยู่ หมั้นกันแล้วด้วย นี่เธอไปอยู่ที่ไหนมาถึงไม่รู้”
“ก็หอบท้องลูกพี่ไปอยู่ต่างจังหวัดหนีอายมาไง ไอ้คนไม่มีความรับผิดชอบ”
มินอาผวาเข้าทุบตีอกแกร่งไม่ยั้ง เขาเจ็บจนต้องจับข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ ดวงตาแดงก่ำเบิกโพลง พิชามญช์กับวิศรุตเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปห้ามและประคองคนท้องออกห่าง
“ใจเย็นกันก่อน มานั่งคุยกัน”
เมื่อพ่อแม่ของเขาพาคนท้องไปนั่งอยู่บนโซฟาแล้ว เขาจึงจับมือพาขวัญข้าวที่ยังเบิกตาค้างเดินเข้าไปนั่งบ้าง
“
