วายุสบตาขวัญข้าวนิ่ง ๆ น้ำตาของทั้งสองคนไหลอาบแก้มเงียบ ๆ ก่อนทั้งคู่จะโผเข้ากอดกันแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ผมขอโทษ ข้าว ผมไม่ได้ตั้งใจให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ผมไม่ได้มีใครอีกเลยตั้งแต่มีข้าว ผมรักข้าวจริง ๆ รักมากยิ่งกว่าชีวิต แต่เด็กคนนั้นอาจจะเป็นลูกของผม...”
“ข้าวเข้าใจ ข้าวก็รักลม รักมากมาตลอด ขอเวลาข้าวหน่อยนะ ถ้าลมยังอยากมีข้าวในชีวิต ขอให้ข้าวทำใจก่อน ตอนนี้อย่ามาเจอหน้ากันอีกเลย ข้าวเจ็บจนมองหน้าลมอีกไม่ไหวจริง ๆ”
ขวัญข้าวผละออกจากอกแล้วเดินแกมวิ่งกลับบ้าน ในขณะที่วายุถลาตามแต่กลับถูกคนท้องโตรั้งแขนเอาไว้
“พี่ลม จะไปไหนคะ”
“ปล่อย”
“ไม่ปล่อย พี่จะผลักหนูอีกเหรอ เอาเลยค่ะ เอาให้หนูแท้งลูกพี่ไปเลย พี่จะได้สะใจ เกลียดหนูนักนี่”
“แม่ง...”
วายุสะบัดมือทิ้ง กัดกรามกำมือแน่น สบถเสียงดัง แต่ไม่ยอมหันกลับไปมองหน้าแม่ของลูกอีกเลย
“พี่ลม ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยสิคะ รังเกียจลูกเมียตัวเองข
