ความในใจที่พรั่งพรูออกมาทำผู้ใหญ่ทุกคนชะงัก แต่ไม่มีใครอยากยอมรับความผิด โดยเฉพาะมิรินที่แม้จะโดนปฏิเสธต่อหน้า แต่กลับอยากแย่งเขามาเป็นของตัวเองให้ได้
“ก็เพราะผู้หญิงคนนั้นมันกระจอกไง มันเอามาเชิดหน้าชูตาไม่ได้ แต่รินทำได้ คุณจะกลายเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดที่ได้แต่งงานกับริน”
“ใครกันแน่ที่กระจอก คุณหรือเอมิ” ไม้หมอนตวาดลั่นไม่ยอม ก่อนพูดต่อ
“คุณไม่ใช่เหรอที่กระจอกจนถึงขั้นให้ผู้ใหญ่มาบีบบังคับให้ผมหมั้นด้วยเพราะไม่มีปัญญาทำให้ผมรัก ในขณะที่เอมิไม่ต้องทำอะไรเลย ผมก็รักและอยากแต่งงานด้วย”
“ไม้...กรี๊ด...”
มิรินกรีดร้องอีกครั้ง ก้าวพรวดจะตบหน้าเอมิโยะแต่ถูกไม้หมอนเอาตัวบังไว้ได้ทัน จึงถูกผลักออกห่างจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว
“ไม้ นี่คุณกล้าทำแบบนี้กับรินเลยเหรอ”
“เลิกทำตัวทุเรศ ๆ สักทีริน อย่าทำร้ายเมียผม ยังไงชาตินี้ผมก็ไม่มีวันรักคุณ ไม่มีวันยอมแต่งงานด้วย ถึงจะไม่มีเอมิก็ไม่เอาคุ
