“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งข้าว”
ขวัญข้าวให้ตะวันจอดส่งแค่หน้าประตูรั้ว เพราะตอนนี้ยังไม่มีใครกลับบ้าน จึงไม่อยากพาเขาเข้าไป
“ครับ คืนนี้ฝันดีนะ ไว้เดี๋ยวพี่โทรหา”
“ค่ะ พี่ตะวันขับรถดี ๆ นะคะ”
เธอยืนโบกมือส่งเขาจนลับสายตาไป กำลังจะเปิดประตูรั้วเข้าบ้านก็ต้องตกใจเมื่อรถยนต์ที่คุ้นเคยแล่นมาจอดเทียบ
“ข้าว ทำไมไม่รับสายฉัน”
มือเล็กถูกกระชากอย่างแรงจนชนอกแกร่ง แต่คนที่เมามากกลับทรงตัวไม่อยู่พาเธอเซถอยหลังไปกระแทกประตูรถ แต่ถึงอย่างนั้นแขนทั้งสองข้างยังโอบกอดคนตัวบางไว้แน่น
เธอกรีดร้องตกใจ ซุกหน้าลงไปบนอกแกร่งที่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนถึงศอก ปลดกระดุมหลายเม็ดโชว์แผงอกและสร้อยคอเส้นสวยที่มีจี้เกียร์เงิน
ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้มองเธอด้วยสายตาคมกริบร้อนแรงทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแลดูกร้าวใจ ไหนจะกลิ่นของน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงที่เข้ากับบุคลิกยิ่งทำเอาเธอใจสั่น
เขาหล่อและหอมมาก จนอย
