เวลาสองทุ่มกว่าอาอี้รู้สึกตัวตื่น เธอดีดตัวขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่คิดว่าฝัน ซึ่งมันไม่ใช่ฝันเพราะเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องของเฮียหิน ตรงหน้าเธอคือทีวีจอใหญ่ที่กำลังถ่ายทอดบอลต่างประเทศ อาอี้ค่อย ๆ หันหน้ามองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ หันไปมองชัด ๆ เฮียหินกำลังมองเธออยู่ มือข้างซ้ายถือรีโมท แขนข้างขวามีผ้าคล้องเอาไว้
“กว่าจะตื่น หิวข้าวมาก” เป็นคำเอ่ยทักที่ทำให้อีกคนรู้สึกผิด
“กี่โมงแล้วคะ”
“ใกล้สามทุ่มแล้ว”
“ฮะ อี้ต้องไปร้าน”
“...”
“แล้วนี่พวกพี่แดนมาหรือยังคะ พวกเขาต้องหิวข้าวมากแน่ ๆ เลยอี้บอกว่าจะทำกับข้าวไว้รอ จะสามทุ่มแล้วด้วยเจ้พริกด่าอี้...”
“หนูคะ”
คำว่าหนูคะทำให้อาอี้หันไปขานรับ “คะ”
“หนูต้องห่วงเฮียก่อนไหมคะ เฮียบอกว่าเฮียหิวแต่หนูไปคิดถึงใครนักก็ไม่รู้ หนูต้องสนใจเฮียสิ”
“...คือ” คือมันเรื่องจริงใช่ไหม หนูคะที่เฮียหินเรียกเขาหมายถึงเธอใช่ไหม
“วันนี้และวันต่อ ๆ ไปจะมีแค่เราท
