“ทำไมเฮียไม่ใส่เสื้อคะ” อาอี้ถามเมื่อเธอจัดการธุระในห้องน้ำและเดินออกมาเห็นเฮียหินยังอยู่บนที่นอน เขาบอกว่าหิวข้าว แต่ทำไมยังไม่ยอมใส่เสื้อ
“หนูไม่เห็นเหรอคะว่าเฮียเจ็บแขน” เขาเอียงใบหน้ามาที่แขนให้รู้ว่าเขายังเจ็บอยู่นะ
“...งั้นให้หนูช่วยใส่ไหมคะ หรือว่าเฮียชอบถอด”
“แล้วหนูอยากช่วยไหมคะ”
“ค่ะ” อาอี้ถอนลมหายใจก่อนจะเดินไปหาเฮียหินที่เตียงนอน ถ้าจำไม่ผิดตอนที่ทำอะไรกันแล้วเฮียเป็นคนทำแขนเฮียก็ยังใช้ได้ แต่ทำไมตอนนี้ถึงบอกว่าเจ็บ
“ขมวดคิ้วแบบนี้คิดอะไรอยู่” เฮียยกมือขึ้นมาแตะกลางหว่างคิ้วของอาอี้ขณะที่เธอถอดผ้าคล้องแขนให้เขา
“เปล่าค่ะ”
“ห้ามตอบว่าเปล่าเพราะหน้าหนูฟ้องว่ากำลังคิดพูดมาค่ะว่าคิดอะไร”
“แค่สงสัยค่ะ”
“สงสัย?”
“ก็สงสัยว่าตอนที่เราทำกัน เหมือนว่าแขนเฮียจะใช้ได้ไม่ใช่เหรอคะ”
“ก็ตอนนั้นเฮียตื่นเต้นไง พอตื่นเต้นก็ลืมความเจ็บปวด หนูไม่เคยได้ยินเหรอคะ” เกือบไปแล้วเขาเกือบจะหลุ
