เวลาเที่ยงอาอี้ลุกจากที่นอน ใบหน้าเธอค่อนข้างบวมช้ำเพราะกลับมาถึงห้องก็ร้องไห้อย่างหนัก เสียใจที่เฮียหินจะแต่งงาน ไม่เข้าใจสิ่งที่เฮียทำ อาอี้ตื่นก็เพราะโทรศัพท์มือถือที่สั่นไม่หยุด ทั้งที่ไม่ได้ตั้งเสียงแต่มันก็สั่นจนน่ารำคาญ
“ค่ะเจ้ไปรท์” อาอี้กดรับสายเมื่อหน้าจอขึ้นเบอร์เจ้าของร้านเค้กที่เธอทำงานอยู่
(อาอี้ทำไมเพิ่งรับโทรศัพท์ พวกเจ้โทรหานานมากแล้วนะ)
“อาอี้หลับค่ะ ไม่ได้ตั้งเสียงไว้ด้วย เจ้มีอะไรคะ” ก็อยากจะหลับให้ถึงเย็นไปเลยจะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน
(อาอี้) เจ้ไปรท์เรียกแล้วก็เงียบไป
“คะ”
(ตอนนี้พวกเจ้อยู่โรงพยาบาล มีคนบุกมาพังงานแต่ง ยิงพี่หินจนเจ็บหนัก แต่ว่าอี้ไม่ต้องตกใจนะ ตอนนี้พี่หินปลอดภัยแล้ว แค่ยังไม่ฟื้น อาอี้มาเยี่ยมเขาไหม อยู่โรงพยาบาลสมิติเวช)
“โรงพยาบาลอะไรนะคะเจ้”
(สมิติเวช ค่อย ๆ มานะ ใจ…)
“ไปโรงพยาบาลสมิติเวชค่ะลุง” อาอี้บอกกับวินรับจ้างหน้าคอนโด ตั้งแต่ได้ยิน
