เช้ามาอาการของเด็กหญิงกุลณราปกติดี เธอเดินออกมานอกห้องนอนก่อนที่คนเป็นแม่จะตื่น เด็กหญิงปีนขึ้นมามองดูอธิปที่หลับบนโซฟาอย่างสงสัย
จู่ๆ ดวงตาของคนที่เคยปิดสนิทก็ลืมตาขึ้น น้องกิฟร้องกรี๊ดในขณะที่อธิปตวัดมือไปโอบร่างเล็กก่อนที่เธอจะตกใจจนหล่นลงจากโซฟาเบด
“ตื่นแล้วเหรอคะลูก”
“คุณพ่อ” น้ำเสียงนั่นเรียกเขาอย่างไม่แน่ใจ อธิปยิ้มรับแล้วพยักหน้า
“ใช่ค่ะ พ่อเองเมื่อคืนหนูไม่สบายจำได้ไหมคะลูก พ่อมานอนเฝ้า” ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแม้จะนอนน้อยแต่ก็ห่ายง่วงเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้เห็นหน้าลูก
เด็กหญิงส่ายหน้าไปมา “จำไม่ได้ค่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไหนพ่อขอดูแขนหน่อยสิคะ ผื่นหายยัง”
เธอส่งแขนให้อย่างว่าง่าย อธิปดูข้อศอกและข้อมือ ท้องแขนเห็นว่ารอยผื่นเมื่อคืนลดลงไปจนเกือบหมดก็โล่งใจ
“โอเคงั้นวันนี้คงไม่ต้องกินยาแล้ว” เขาพูด
“ดีค่ะ หนูไม่ชอบยา” เด็กหญิงพูดอย่างร่าเริง
“จริงๆ พ่อมีความลับนะคะ พ่อเองก็ไม่ชอบกินยา
