[ทศพล Talk]
ในที่สุดวันที่ผมตั้งตารอคอยก็มาถึง วันที่นับดาวยอมให้อภัย และกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันที่จังหวัดขอนแก่น ผมจึงถือโอกาสนี้จัดงานเลี้ยงอย่างยิ่งใหญ่ แต่เชิญเพียงแขกที่สำคัญที่สุดในชีวิตมาร่วมงาน
“ไอ้ทิศยังมาไม่ถึงอีกเหรอ?”
พ่อเดินเข้ามาสะกิดถาม ในขณะที่ผมกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมของขวัญให้กับนับดาว
“ใกล้แล้วมั้ง”
ผมบอกโดยไม่มองหน้า แล้วตั้งใจสวมใส่เสื้อไหมพรมเข้าไปในตุ๊กตาพวงกุญแจหมีสีชมพู อย่าได้คิดว่าผมจะมานั่งถักอะไรแบบนี้เองนะครับ ผมแค่สั่งทำพิเศษ และสลักชื่อผมกับนับดาวใส่เข้าไปในเสื้อหมีเท่านั้น
“โทรตามหน่อยไหม บัวยิ่งท้องอยู่ เผื่อเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง”
พ่อพูดสีหน้าเครียด ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดโทรออก ทว่ากลับต้องวางโทรศัพท์แนบลำตัว เพราะมีรถที่คุ้นตาเลี้ยวเข้ามาในเขตรั้วบ้านพอดี
“บอกแล้ว ไอ้นี่มันตายยาก”
ผมปรายตาขึ้นมองรถกระบะสีขาวคันใหม่เอี่ยม
