ตกเย็นวันเดียวกันหวังลี่อินยังคงได้รับหนังสือสำนึกผิดเช่นเคย แต่เจ้าเด็กหวังหมิ่นนั่นราวกับกำลังหลบหน้าเธอ ทันทีที่เธอรับหนังสือมาไว้ในมือ เจ้านั่นก็หันหลังวิ่งกลับบ้านไปในทันที
หวังลี่อินมองสบตากับหยวนห่าวอี้ด้วยความงุนงง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะเรียกจางหวังหมิ่นเอาไว้ คนไม่ลงรอยกันพบหน้ากันให้น้อยที่สุดก็นับว่าถูกต้องแล้ว
ดวงตากลมเพียงกวาดสายตาไปยังข้อความในกระดาษอย่างรวดเร็ว เนื้อความพัฒนาไปจากฉบับก่อนอยู่บ้าง แต่ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น หวังลี่อินจึงติดมันเอาไว้บนกระดานหน้าบ้าน ก่อนจะแยกย้ายจากน้องชายตัวเล็ก
“แม่คะ หนูกลับมาแล้ว”
ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้เป็นแม่ มีเพียงเสียงสับอะไรบางอย่างดังออกมาจากในครัว ร่างบางเพียงเดินเข้าห้องไปนับดูเงินเก็บที่ตนเองมีอยู่ เมื่อรวมเข้ากับเงินที่ได้รับจากบ้านจางก็คิดว่าพอสำหรับเปิดร้าน
หลังจากเซ้งร้านในราคานั้นแล้ว เธอยังพอมีทุนเหลือพอสำหรับซื้อ
