วันรุ่งขึ้นหวังเป่ารีบตื่นขึ้นมาแต่เช้าพร้อมกับปลุกลูกสาวให้ไปเรียนเร็วขึ้นหน่อย สองพ่อลูกถีบจักรยานคนละคันตรงมายังแผงขายน้ำเต้าหู้หน้าตลาดเช้า เมื่อมาถึงหวังเป่าถามลูกสาวให้แน่ใจอีกเล็กน้อย แล้วจึงเดินไปตกลงราคาทำสัญญาซื้อขายกับเถ้าแก่
“สวัสดีครับเถ้าแก่ ผมได้ยินมาว่าที่นี่จะเซ้งใช่หรือไม่?”หวังเป่าถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ เขามองสำรวจไปรอบบริเวณแผงนี้ก็พบว่ามีอุปกรณ์ครบครันอย่างที่ลูกสาวเล่าให้ฟังจริง ๆ แม้จะดูเก่าไปสักหน่อย แต่ยังดูสะอาดและใช้งานได้เป็นอย่างดี คงเพราะเถ้าแก่ดูแลมาตลอด
นับว่าลูกสาวและห่าวอี้ตาถึงไม่น้อยที่เลือกติดต่อเซ้งที่นี่ไว้
ชายชราได้ยินเช่นนั้นก็ละสายตาจากก้อนแป้งตรงหน้า ชายที่แต่งตัวดูภูมิฐานเช่นนี้ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป ทว่าเหลือบไปมองด้านหลังก็เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ที่คุ้นเคยก็เข้าใจได้ในทันที
แม่หนูคนนี้ช่างทำอะไรรวดเร็วจริงเชียว สมแล้วที่เป็นเด็กรุ่นใหม่
