ในระหว่างที่เถ้าแก่เนี้ยร้านเถียนเถียนกังวลเรื่องการขยายร้านเพิ่มอยู่นั้น พอดีกับแผงขายผลไม้ด้านข้างประกาศเซ้งพอดี หวังลี่อินจึงให้พ่อเป็นคนออกหน้าติดต่อเซ้งให้เธอโดยทันที
หวังเป่าก็ยังคงเป็นหวังเป่าคนเดิม เขาทำงานเป็นพนักงานโรงงานมาตลอดจนกระทั่งไต่เต้ามาถึงการเป็นผู้จัดการโรงงาน ฉะนั้นแล้วการค้าหรือการลงทุนยังเป็นเรื่องที่เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก
อย่างเช่นโครงการขยายร้านของลูกสาว ก่อนที่จะไปติดต่อเซ้งให้ตามคำขอของลูกสาว คำว่า ‘สิ้นเปลือง’ ก็ถูกนำมาใช้อีกครั้ง และแน่นอนว่าคนเป็นลูกสาวจำต้องอธิบายแผนงานในอนาคตของร้านเถียนเถียนให้ผู้เป็นพ่อฟังอีกราวสิบนาทีกว่าจะเข้าใจกัน
แผงขายผลไม้ข้างกันนั้นมีขนาดพื้นที่มากกว่าร้านเถียนเถียนถึงสองเท่า เมื่อรวมกับร้านเดิมที่มีอยู่แล้ว เท่ากับว่าร้านน้ำเต้าหู้ของเธอกินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของด้านหน้าตลาด นั่นจึงทำให้หวังลี่อินพึงพอใจเป็นอย่างมาก
ทันทีที่การเ
