ตลอดระยะหนึ่งปีแรกหยวนห่าวอี้ไม่ได้กลับบ้านเลยสักครั้ง เพราะนอกจากจะต้องฝึกร่างกายให้พร้อมสำหรับการสอบเข้าบรรจุเป็นทหารในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าแล้ว การเรียนในห้องเรียนก็สำคัญไม่แพ้กัน
สิ่งหนึ่งที่เขาพึ่งตระหนักรู้หลังจากตัดสินใจมาอยู่ที่นี่ก็คงเป็นเรื่องของความรู้ ความเชี่ยวชาญ เกี่ยวกับทักษะในการปฎิบัติหน้าที่ เดิมทีเขาคิดว่าการเป็นทหารขอเพียงยิงปืนแม่นก็เพียงพอแล้ว
ทว่าเมื่อได้มาอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ถึงได้รู้ว่า การยิงปืนไม่ใช่เพียงการจ่อปากกระบอกปืนไปที่อีกฝ่ายเท่านั้น แต่ยังต้องมีความรู้เกี่ยวกับปืนที่ตนเองถืออยู่ วิถีกระสุน จุดตายและสิ่งอื่น ๆ ที่จำเป็นต้องรู้นอกเหนือจากการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่ง
ตอนใกล้จบปีแรกเขาจะต้องเก็บตัวเข้าค่ายฝึกซึ่งอยู่ห่างจากโรงเรียนพอสมควร มันทำให้เขาพึ่งรู้ว่าฉากหน้าของชุดทหารแสนองอาจที่พ่อสวมใส เบื้องหลังนั้นลำบากตรากตรำและทรหดเพียงใด
เขาเป็นเพียงแค่นัก
