วันเวลาไม่คอยท่าเพียงชั่วพริบตาพรุ่งนี้หยวนห่าวอี้ก็ต้องขึ้นรถไฟเพื่อไปรายงานตัวที่โรงเรียนเตรียมทหารแล้ว เขายังคงใช้ชีวิตเป็นพนักงานคนหนึ่งของร้านเถียนเถียน และยังคงวนเวียนอยู่รอบกายของพี่สาวข้างบ้านอย่างที่ผ่านมา จนกระทั่งวันนี้ที่กลับมาจากร้านพร้อมกันในช่วงบ่าย
หลังจากเก็บจักรยานเข้าที่แล้ว นัยน์ตากลมพลันสว่างวาบขึ้นมาทันทีคล้ายกับนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ “พรุ่งนี้นายต้องเดินทางแล้ว ฉันมีของจะให้นาย แต่ว่า…มันต้องเป็นความลับระหว่างเรานะ”
น้ำเสียงใสที่มักจะกล่าวออกมาอย่างฉะฉาน เมื่อได้เอ่ยถึงความลับก็ถึงกับต้องเบาเสียงลงโดยอัตโนมัติ
หยวนห่าวอี้ยิ้มมุมปากให้กับท่าทางมีลับลมคมในของอินอิน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยินดีทำตามในสิ่งที่เธอร้องขอโดยไม่มีเงื่อนไข
“อืม ผมรับปาก”หยวนห่าวอี้พยักหน้ารับคำเสียงหนักแน่น ก่อนจะเดินตามหลังร่างบอบบางที่สูงเพียงหน้าอกของเขาเข้าไปในบ้าน โดยไม่คิดจะเอ่ยถามสิ่งใดออกมา
