คำพูดของพี่สาวยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของหยวนห่าวอี้ตลอดตั้งแต่ตอนที่ได้ยินจนกระทั่งตอนนี้ที่เวลาล่วงเลยไปค่อนคืนแล้วเขายังไม่สามารถหลับให้สนิทได้เพราะเอาแค่ครุ่นคิดถึงเรื่องที่จะต้องพบเจอในวันพรุ่งนี้
หลังจากพลิกกายไปมาอยู่นานสลับกับเสียงถอนหายใจหนัก ๆ ราวเกือบตีสามหยวนห่าวอี้ก็หลับลงในที่สุด ทว่าหลับตาไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงแสงของเช้าวันใหม่ก็สาดส่องเข้ามาตามรูหน้าต่างเสียแล้ว
เด็กหนุ่มที่ผ่านการฝึกมาแล้วครบหนึ่งปีเต็ม เพียงแค่แสงส่องเข้ามาเล็กน้อยก็ทำให้เขารู้สึกตัวได้ไม่ยาก ร่างหนาที่มีส่วนสูงเกือบเลยเตียงนอนรีบลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาในทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเช้าวันนี้มีเรื่องสำคัญต้องทำ
หยวนห่าวอี้แต่งกายด้วยชุดลำลองคล้ายกับตอนฝึก เขายืนยืดกล้ามเนื้ออบอุ่นร่างกายอยู่ตรงบริเวณลานหน้าบ้าน ก่อนจะวิ่งเบา ๆ เตรียมจะออกจากรั้วไป ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน
“ห่าวอี้ ลูกจะไปไหนน่ะ?
