หยวนห่าวอี้ถีบจักรยานกลับบ้านมาพร้อมกับคนที่อยู่ด้านหลังด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำราวกับกลองศึก เขาไม่คิดจะพาเธอแวะที่ไหนอีกแล้ว ความรู้สึกตอนนี้เพียงแค่อยากพาเธอกลับบ้านให้เร็วที่สุด เพื่อพูดคุยในสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของตนเองมาเนิ่นนาน
ทันทีที่จักยานหยุดอยู่หน้ารั้วบ้าน หวังลี่อินเป็นคนทำหน้าที่เปิดรั้วอย่างเช่นปกติ ก่อนจะให้หยวนห่าวอี้เป็นคนเข็นจักรยานเข้าไปเก็บด้านใน ทว่าสีหน้าเป็นกังวลของคนที่เธอมักเรียกว่าน้องชายทำให้เธอไม่อาจละเลยได้
“ทำไม…คิ้วนายต้องชนกันขนาดนั้น บอกฉันได้หรือยังว่ามีอะไร?”
ด้วยความเป็นห่วงหวังลี่อินเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กตัวโต ก่อนจะใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ คลี่ปมคิ้วเข้มหนาของห่าวอี้ให้คลายออก
ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควรทำให้เธอต้องเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย ทว่าน้องชายที่ชอบให้พี่สาวข้างบ้านทำอะไรแบบนี้กับตนอยู่แล้วมีหรือจะยืนอยู่เฉย ฉับพลันหยวนห่าวอี้ย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่
