เช้าวันหยุดของหวังเป่าในสัปดาห์นี้ล้วนแตกต่างไปจากเดิมไปไม่น้อย เขาและภรรยายังคงตื่นแต่เช้าเพื่อไปช่วยลูกสาวทำงานที่ร้านเถียนเถียน
ในทีแรกอินอินก็บอกแล้วว่าร้านเถียนเถียนนั้นเข้าที่เข้าทาง และสามารถทำกันสองคนกับซูมี่ได้ แต่เขาและภรรยาก็ยังคงไม่วางใจ จึงอาสาไปช่วยงานในทุกวันเผื่อว่าเกิดปัญหาจะได้ช่วยเหลือได้ทันท่วงที
เมื่อหวังเป่าและภรรยายืนยันเช่นนั้นคนเป็นลูกสาวก็ไม่อาจห้ามปรามได้อีก เธอจึงเสนอว่าจะให้เงินเดือนทั้งสองคนเดือนละแปดสิบหยวน
โดยไม่ลืมกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ว่า ‘ถ้าไม่รับค่าจ้าง ก็ไม่ต้องมาช่วยหนูอีก’
นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เจิ้งฝูก็เห็นด้วยกับคำพูดของหลานสาว อินอินของเรายิ่งโตขึ้นก็ยิ่งดื้อ แต่ทว่าการดื้อรั้นเช่นนี้ก็ไม่ได้เสียหายแต่อย่างใด อย่างน้อยลูกสาวก็รู้จักการเห็นอกเห็นใจและไม่เอาเปรียบผู้อื่น
เจิ้งฝูและสามีจึงยิ้มรับข้อตกลงนั้นของอินอินเอาไว้ด้วยความภาคภูมิใจ ในทุก ๆ วั
