“พ่อ! แม่! หนูกลับมาแล้วค่ะ!!”เสียงเล็กใสกล่าวประโยคเดิมที่มักพูดทุกครั้งที่เก็บจักรยานเสร็จเรียบร้อย
การตะโกนบอกคนในบ้านทุกครั้งเมื่อกลับมา กลายเป็นความคุ้นชินไปเสียแล้วสำหรับหวังลี่อิน พลันดวงตากลมใสทอดมองสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้าด้วยความสุขและสบายใจทุกครั้ง ชีวิตนี้เธอได้มีในสิ่งที่ชีวิตก่อนไม่เคยมี
คำว่าบ้านที่ได้หมายถึงเพียง ‘ที่อยู่อาศัย’ เท่านั้น แต่มันคือสถานที่ที่อาจจะไม่ได้ใหญ่โตหรือสะดวกสบายเท่าใดนัก ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นของคนที่รอเธอกลับมาในทุก ๆ วัน…
หญิงสาวตั้งมั่นแล้วว่าจะตอบแทนความรักของพวกเขาและอินอินคนก่อน ด้วยการมีชีวิตที่ดีและทำให้พวกเขาเหล่านี้มีความสุขที่สุดให้ได้
เสียงตอกตะปูดังแว่วมาจากด้านข้างบ้านทำเอาร่างบางรู้สึกสงสัยขึ้นมา สองเท้าเล็กเดินตามเสียงไปเรื่อย ๆ ก็พบพ่อที่กำลังตอกตะปูอย่างตั้งใจ แม่ทำหน้าที่ผู้ช่วยที่ดี คอยจับไม้ที่คานไว้ใต้หลังคาไม่ให้ขยับ
