เดิมในทีแรกเธอคิดว่าก่อนจะหยุดยาวนี้จะมอบขวัญกำลังใจเป็นเงินอั่งเปาใส่ซองแดงให้กับพนักงานของร้านอยู่แล้ว ทว่านั่นก็เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกราวสามสัปดาห์ แต่นี่อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นทุกวันเธอยังไม่เห็นบ้านหยวนเตรียมเสื้อหนาวเลย
ที่ผ่านมาเธอเห็นห่าวอี้เตรียมฟืนสะสมเอาไว้ หยวนซูมี่ซื้ออาหารแห้ง ข้าวสาร และเนื้อกลับบ้านเตรียมเอาไว้ ส่วนป้าหยวนหากเธอไปหาซูมี่ที่บ้านช่วงกลางวันก็มักจะเป็นทั้งสองแม่ลูกช่วยกันทำผักดองเก็บเอาไว้
แต่เรื่องเครื่องนุ่งห่มนั้นเห็นจะมีเพียงแค่เสื้อผ้าของทุกคนที่ดูหนาขึ้น เพราะพึ่งซื้อมาใหม่แต่ก็เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น
แต่กลับไม่เคยเห็นพวกเขาซื้อเสื้อกันหนาวสักตัว…
เมื่อมอบของเหล่านี้ให้พ่อกับแม่แล้ว เธอย่อมไม่ลืมให้พวกเขาบ้านหยวนที่ดีกับเธอและคอยช่วยเหลือร่างนี้มาอย่างยาวนานแน่นอน
“สัญญาหรือ?”คิ้วเข้มหนาของหยวนห่าวอี้ขยับยกขึ้น พลางมองร่างบอบบางที่ตอนนี้ความสูง
