หม้อน้ำเต้าหู้ขนาดใหญ่ถูกสองสหายช่วยกันยกลงจากเตาไฟอย่างระมัดระวัง หยวนซูมี่อาสาล้างทำความสะอาดอุปกรณ์ที่ใช้งานแล้วทั้งหมดเอง ทางด้านหวังลี่อินจึงเริ่มเก็บกวาดของส่วนที่เหลือแทน ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันเป็นอย่างมาก ยังไม่ทันเก้าโมงเช้าร้านน้ำเต้าหู้เถียนเถียนก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาดเรียบร้อยเหมือนไม่เคยมีความวุ่นวายเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้
“ซูมี่…จะกลับไปทำงานเมื่อไหร่เหรอ?”ในน้ำเสียงใสกระจ่างแน่นอนว่ายังมีความเสียดายปะปนอยู่ไม่น้อย
พอได้มาทำงานร่วมกันกับสหายดูแล้ว เธอคิดว่าหยวนซูมี่นั้นเหมาะสมกับร้านเธอมากจริง ๆ ยิ่งตอนที่ลูกค้าห้อมล้อมทุกคนต่างหยิบจับกันมือเป็นระวัง ทว่าหยวนซูมี่กลับทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ ใบหน้างดงามนั้นมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอด ตลอดเวลาพูดจากับลูกค้าทุกคนอย่างสุภาพเสมอ
คนที่ทำงานบริการดีเช่นนี้หากปล่อยให้หลุดมือไปจะไม่เสียดายเหรอ…
“อีกสองวันน่ะ”ขณะตอบสหายในใจของหยวนซูมี่อยู่
