เวลาไม่คอยท่าแต่อย่างใด เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเช้านี้ยังมีสิ่งสำคัญต้องทำ มือเรียวเล็กพยายามปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขอตัวไปทำธุรส่วนตัวให้เรียบร้อย ใช้เวลาเพียงไม่นานทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็พากันเดินออกมาจากบ้านหลังน้อย พร้อมกับกล่องอาหารจำนวนหนึ่ง
ทว่าเงาของหญิงสาวที่ยืนสงบนิ่งรออยู่หน้ารั้วบ้านก็ทำให้หวังลี่อินขมวดคิ้วมุ่น แต่เพียงไม่นานก็คลายออกแล้วแทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า
“ซูมี่ เธอมารอฉันหรือ?”เธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าคือสหายเพียงคนเดียวอย่างหยวนซูมี่
แม้จะยังไม่ได้รับคำตอบตกลงเกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่อย่างน้อยการที่หยวนซูมี่มายืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ก็นับเป็นสัญญาณที่ดี หากจะพูดให้ถูกก็คงเพราะซูมี่เปิดใจให้กับกิจการเล็ก ๆ ของเธอบ้างแล้วนั่นเอง
“ใช่แล้วล่ะ วันนี้ฉันจะขอเป็นลูกมือเธอหนึ่งวันได้หรือไม่?”หยวนซูมี่ตอบออกไปพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ดูแล้วน่ารัก
