เพราะมื้อเที่ยงทานของหนักอย่างสเต๊กไปแล้ว หยาดลดาที่รับหน้าที่เป็นแม่ครัวหลักในช่วงพักหลังมานี้ก็คิดอยากเปลี่ยนเมนูให้เพลิงพศุตม์บ้าง เขาเป็นคนชอบทานเนื้อเป็นหลัก มากกว่าเมนูที่มีแป้งหนักๆ หยาดลดาจึงทำข้าวต้มปลาไว้ให้ เมนูง่ายๆ ที่เพลิงพศุตม์ชิมแล้วร้องบอกว่าอร่อยทันที
“ฝีมือคุณดีนะ” เขาบอกกับเธอพลางตักปลาชิ้นใหญ่เข้าปาก กินไปก็เอ่ยชมไป ในขณะที่หยาดลดาก้มหน้าแอบยิ้มแก้มแทบแตก มันคือบรรยากาศและคำพูดที่ตัวเธอนั้นไม่เคยได้รับจากใครนอกจากคุณปู่กับป้าเจียด ทว่าตอนนี้มีเพลิงพศุตม์เพิ่มมาอีกคน
“ขอบคุณนะคะ ว่าแต่นี่ไม่ใช่การอวยเพื่อจะให้เรนทำอาหารให้คุณเพลิงกินทุกวันหรอกใช่มั้ย”
“คุณทำอร่อยจริงๆ ผมพูดชมไปตามความจริง”
“งั้นถ้าอร่อยคุณเพลิงก็ทานเยอะๆ นะคะ”
“อืม” เพลิงพศุตม์ขานรับสั้นๆ เหมือนอย่างเคย จากนั้นก็ก้มหน้ากินข้าวต่อ กินไปก็รู้สึกอบอุ่นในอกแปลกๆ คล้ายกับรสมือที่หยาดลดาทำนั้นมันกำลังเข้
