นับจากวันแรกที่ถูกเชิญชวนกึ่งบังคับให้มาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ นับไปนับมาก็ใกล้จะครบสองเดือนแล้ว ดูเหมือนว่าหยาดลดาจะครองตำแหน่งแม่บ้านส่วนตัวของเขาไปแล้วก็ว่าได้ ทั้งคอยจัดการกับห้องนั่งเล่นรกๆ ที่เจ้าของห้องมักจะวางของทิ้งไว้ไม่เป็นที่ รวมไปถึงอาหารการกินที่เธอรับผิดชอบจัดการให้เขาแทบทุกมื้อ ตอนนี้ก็คงเหลือแค่ห่อข้าวใส่ปิ่นโตไปให้เขาทานที่ทำงานเท่านั้นเอง
วันนี้หยาดลดาตื่นสายกว่าปกติ เนื่องจากเป็นวันหยุดของเธอ ที่ตรงกับวันหยุดของเพลิงพศุตม์ด้วย เธออาบน้ำแต่งตัวก่อนจะคว้ากุญแจรถเพื่อเตรียมจะออกไปด้านนอก ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเดินออกมาถึงห้องนั่งเล่นแล้วเจอเจ้าของห้องกำลังนั่งเล่นไอแพดอยู่
เขาละสายตาจากหน้าจอแล้วหันมามองเธอ จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มเรียบเช่นเคย
“จะไปไหน?”
“วันนี้วันหยุดของเรนน่ะค่ะ ก็เลยกะว่าจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวสักหน่อย”
“งั้นเหรอ” ได้ฟังแล้วก็พยักหน้าเชิงรับรู้ ก่อ
