“มะ...มันไม่มีอะไรหรอก”
“โอ๊ย ยัยเรน เพื่อนดูออกหน่า ยิ่งบอกว่าไม่ แปลว่ายิ่งมี”
“ถูกต้องเลยเจแปน” พิมพลอยหันหน้าไปชูนิ้วโป้งให้เจแปนทันทีที่อีกฝ่ายเอ่ยประโยคถูกใจออกมา ก่อนจะหันหน้ามาจ้องจับผิดหยาดลดาอีกครั้ง “ว่าไง สรุปแกมีอะไรกันแน่เรน จงพูดมาซะดีๆ”
“แกนี่ก็ชอบเผือกเหมือนกันนะ”
“โอ๊ยยย พูดว่าเสือกเลยก็ได้ค่า พิมพลอยคนงามไม่ถือ” พูดแล้วพิมพลอยก็หัวเราะขำขันออกมาราวกับคนไม่เต็มเต็ง
หยาดลดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอกำลังเรียบเรียงเรื่องราวที่อยู่ในหัว ว่าควรจะเริ่มคิดทบทวนตั้งแต่ตอนไหน และตัวเธอเองต้องการคำตอบเรื่องอะไรกันแน่ รวมไปถึงจะเล่าอย่างไรให้เพื่อนทั้งสามคนไม่รู้ว่าผู้ชายที่วนเวียนอยู่ในความคิดคือ เพลิงพศุตม์ ทัพดิษกรณ์ ผู้ชายที่เพื่อนทั้งกลุ่มของเธอกรี๊ดกร๊าดเขาจนเสียงแหบเสียงแห้ง
“เฮ้ออออ”
“อ้าว ยัยนี่ ถ้าถอนหายใจอีกทีแม่จะตบปากด้วยกระเป๋าแอร์เมสนะยะ” เจแปนเอ่ยถ้อยคำจิกกัดต
