หลายอาทิตย์ตั้งแต่เกิดเรื่อง หยาดลดากลับมาตั้งหลักใช้ชีวิตด้วยตัวเองอีกครั้งหนึ่ง ถึงแม้ว่ามันจะยากในตอนต้น ทว่าก็ไม่ได้ลำบากเกินแรงสักเท่าไร เธออยากกลับมาใช้ชีวิตดีๆ อีกครั้ง อยากกลับมาเห็นคุณค่าของตัวเอง แล้วก็อยากกลับมารักตัวเองให้มากๆ
...ให้มากกว่าที่รักเพลิงพศุตม์ไปแล้วทั้งใจ ถึงแม้ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะลืมเขาได้ก็ตาม
“ยัยเรน มาเร็วๆ สิ ฉันจองเก้าอี้ไว้รอแกแล้วเนี่ย”
“รู้แล้วจ้า คุณพิมพลอย” หยาดลดาขานรับเสียงหวาน เธอระบายรอยยิ้มกว้างที่มีความสุขจริงๆ จังๆ สักทีออกมา หลังจากที่มันหายไปตั้งแต่ออกมาจากชีวิตเพลิงพศุตม์ในวันนั้น เธอรีบเดินเข้าไปนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ในแก๊ง เมาท์มอยกันไปตามประสาสาวๆ
เธอยิ้มออก หัวเราะได้ พอจะมีความสุขอยู่บ้าง ทว่าบางเวลาก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเธอยังคงคิดถึงเขา
...คิดถึงโดยที่ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาจะคิดถึงเธอบ้างรึเปล่า
.....
กลับกันในขณะที่หยาดลดากำลัง
