ชวกรละสายตาจากสาวๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงของเพื่อนข้างกาย ก่อนจะต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้าให้กับสภาพของเพื่อนรักที่นั่งก้มหน้าพูดกับจอมือถืออยู่คนเดียว เดี๋ยวก็บ่นงึมงำ เดี๋ยวก็ส่ายหน้าไม่สบอารมณ์ แต่พอผ่านไปสักพักก็ปิดมันแล้วโยนส่งๆ ไว้บนโต๊ะอย่างไม่อยากสนใจ แต่ผ่านไปไม่กี่นาทีก็หยิบมันขึ้นมาเปิดดูอีกแล้ว!
“ถ้ามือถือมันทำให้มึงหงุดหงิดนักก็ปามันทิ้งเลยครับ”
“เสือก!!”
“อ้าว...นี่กูผิดอะไรเนี่ย?” เอ่ยถามออกมาเสียงหลง พลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเองย้ำๆ เขาถลึงตาถามเพลิงพศุตม์ แต่แทนที่จะได้รับคำตอบกลับมา ดันได้สายตาหงุดหงิดกลับมาแทนซะอย่างนั้น “อาการมึงหนักซะขนาดนี้แล้วยังจะมาปากดีโกหกกูอีกว่ามึงไม่ได้อกหัก”
“ก็กูไม่ได้อกหั...”
“หยุด มึงเก็บคำพูดมึงไปบอกไอ้วิชเถอะ บอกกูไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอก เพราะว่ากูไม่เชื่อ อ่านปากชวกรนะครับ” ชวกรว่าแล้วก็ชี้นิ้วมาที่ริมฝีปากของตัวเอง ก่อนจะอ้าปากกว้างๆ ตาม
