เสื้อผ้าและของใช้จำเป็นทั้งหมดถูกยัดใส่กระเป๋าเดินทาง หิ้วจากชั้นบนลงมาชั้นล่าง ก่อนเปรมสินีกับคุณวุฒิปรายตามองลูกสาวคนโต แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากถามไถ่อะไร เช่นเดียวกับหยาดลดาที่ไม่คิดจะปริปากบอกอะไรด้วยเช่นกัน
หญิงสาวลากกระเป๋าออกมาจากบ้านหลังใหญ่ที่แทบจะไร้ความทรงจำดีๆ และความอบอุ่นของครอบครัว ไม่มีคำลา ไม่มีแม้แต่คำถามด้วยความห่วงใยอะไรทั้งสิ้นจากคนด้านใน และหยาดลดาก็เลิกคาดหวังกับเรื่องไร้สาระนี้ไปนานแล้วด้วย กระทั่งลากกระเป๋าออกมาถึงประตูหน้า เธอทันได้สวนกับป้าเจียดที่กำลังเดินเข้ามาพอดี อีกฝ่ายจึงรีบปรี่เข้าไถ่ถามด้วยความห่วงใย
แสดงออกถึงความรักได้ดีกว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่เสียอีก!
“คุณหนูจะไปไหนคะ แล้วกระเป๋าใบใหญ่นี่...”
“เรนจะย้ายไปอยู่ในที่ที่ไม่ต้องติดหนี้บุญคุณใครแล้วค่ะ” หยาดลดาตอบเสียงเรียบ ก่อนเหยียดรอยยิ้มเย้ยหยันให้ตัวเอง พลางชำเลืองหางตามองเข้าไปด้านในตัวบ้านหลังใหญ่ที่ไม่มี
