หยาดลดาผล็อยหลับยาวตั้งช่วงสายจนถึงบ่ายแก่ๆ ตื่นมาก็แต่งตัวเตรียมลงไปข้างล่าง แต่เดินยังไม่ทันจะถึงบันไดขั้นสุดท้าย เสียงพ่อกับแม่ก็เอ่ยเรียกเธอเอาไว้
“เรนมานี่หน่อย” น้ำเสียงแข็งกระด้างและประโยคเรียกห้วนๆ ไม่ได้มาจากใครที่ไหน เป็นพ่อของเธอเองนั่นแหละ เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาตลอดจนกลายเป็นเรื่องปกติ
หยาดลดาชะงักเท้าพลางถอนหายใจยาว เดินเข้าไปหาบุพการีทั้งสองที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก มาถึงก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม ก่อนคุณวุฒิผู้เป็นพ่อจะเอ่ยขึ้นทันควันอย่างขอไปที
“เรียนจบเมื่อไหร่ก็เข้าไปทำงานที่บริษัทด้วย”
“คะ?”
“หูหนวกหรือไงยัยเรน พ่อแกก็พูดชัดอยู่แล้วนะ หรือมัวแต่เหม่อถึงผู้ชายถึงได้เป็นแบบนี้” เปรมสินีได้ทีก็ด่าลูกสาวตัวเองซ้ำ
เพียงแค่หยาดลดาขานรับสั้นๆ คำเดียว ผู้เป็นแม่ก็สามารถเอ็ดเธอได้เป็นสิบคำ จนความดีใจที่มีในอกเพราะพ่ออยากให้เธอเข้าไปช่วยงานสลายหายไปทันที เอาจริ
